Przylaszczka
Ta wieloletnia roślina zakwitająca w marcu symbolizuje nadejście prawdziwej wiosny. W naturalnym środowisku występuje w lasach liściastych i mieszanych, głównie w buczynach, grądach, w lasach dębowych, grabowych. Lubi miejsca zacienione lub półcieniste, wilgotne i osłonięte drzewami lub zaroślami. Przylaszczka osiąga wysokość do 15 cm, kwiaty pojawiają się na szypułkach o długości ok. 10 cm jeszcze przed liśćmi i mają kolor niebiesko-fioletowy, choć niekiedy są ciemnoniebieskie lub nawet różowe czy białe. Wyniszczanie naturalnych środowisk, nadmierne zrywanie kwiatów lub wykopywanie całych roślin spowodowało, że obszar występowania tej pięknej wiosennej rośliny stale się zmniejsza. W związku z tym od 2004r. przylaszczka pospolita jest objęta całkowitą ochroną gatunkową. Przylaszczka była rośliną bardzo cenioną w medycynie ludowej. Nazywano ją trojankiem, trójczakiem ze względu na kształt liści oraz wilczą stopą - gdyż przypominają ślady tych zwierząt. Łacińska nazwa przylaszczki Hepatica nobilis też nawiązuje do skojarzeń - hepar znaczy wątroba, nobilis wytworny, elegancki - kształtu liści z płatami wątroby. Lecznicze właściwości przylaszczki w związku z zawartymi w niej flawonoidami, antycyjanami i grotyczami, wykorzystywane były w zaburzeniach funkcjonowania wątroby i układu moczowego - pęcherza, nerek. Skuteczna też była przy zapaleniach gardła i oskrzeli. Sok z przylaszczki używany zewnętrznie świetnie goi wrzody, czyraki, obtarcia naskórka. Stosując przylaszczkę w leczeniu różnych dolegliwości należy jednak być ostrożnym, gdyż świeża roślina jest trująca. W kłączach i w korzeniu zawarta jest protoanemonina drażniąca skórę i błony śluzowe i wywołująca uczulenie, a w cięższych przypadkach biegunkę, łzawienie, ślinotok.