Borsuk
Do zwierząt zwiastujących nadejście wiosny zalicza się borsuk. Zamieszkuje on nasze głównie mieszane lasy, stare lub młodniki, wybierając miejsca z bujnym i gęstym podszytem. W dawnych czasach zwierzę to miało różne ludowe nazwy - borciuk, borciuch, jazwiecz, jaziec, a u Słowian jaźwiec od jaźwy - nory lub rany. Obecna nazwa borsuka pochodzi z XVII w. z języka tatarsko-tureckiego. Mieszkaniem borsuka jest nora, którą sam wykopuje. Może ona mieć jedną lub więcej komór, zależy to od liczby mieszkańców. Poszczególne komory łączą się korytarzami zakończonymi wyjściami na zewnątrz. Borsuk jest zwierzęciem bardzo czystym. W swojej norze - w przeciwieństwie do lisa, z którym niekiedy dzieli norę - utrzymuje czystość, brak tam różnych odpadków po ucztowaniu, czyste są też okolice wyjściowe z nory. Także jest bardzo higieniczny - z dala od nory wykopuje jamę, w której się załatwia. W norze borsuk przebywa w dzień, w nocy zaś udaje się na łowy. Ich pożywienie jest bardzo urozmaicone, żywią się grzybami, owadami, myszami, kretami, jeżami, zjadają korzonki, dżdżownice, jaja ptaków, jagody i owoce, małe króliki i zające a nawet padlinę. Najwięcej żerują w porze jesiennej, przed zapadnięciem w sen zimowy, chociaż często zwłaszcza w cieplejsze dni, w styczniu przebudzają się by co nieco przekąsić. Mimo tego w czasie snu zimowego mogą stracić nawet 7 kg wagi. Układają się do snu w swojej norze wraz z pojawieniem się przymrozków, a wejścia zakrywają liśćmi i mchem. O założeniu rodziny i potomstwie borsuki myślą w lipcu i sierpniu. Po zaciętych walkach samców o wstęp do nory samicy i wyborze przez nią partnera, samica będąc już w ciąży wypędza go ze swojej nory. Ciąża jest przedłużona i trwa od 30-32 tygodni, rozwój płodu następuje dopiero z początkiem zimy, a małe przychodzą na świat na przełomie lutego i marca. Rodzi się przeważnie 3-5 borsuczków, są ślepe przez miesiąc i karmione mlekiem matki dwa miesiące a następnie przechodzą na właściwy pokarm zdobywany przez matkę. W norze wraz z matką przebywają kilka miesięcy, następnie stają się samodzielne i opuszczają matkę, by założyć własne nory.